NETWERKEN VOOR DUMMIES

Een veel gebruikt kader voor sociale ontwikkeling is netwerken. In sociale vaardigheidstrainingen gaat het vooral over het kunnen omgaan met andere mensen. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan gespreksvaardigheden en leren luisteren, maar ook subtiele psychologische trucs om mensen te beïnvloeden. Netwerkvaardigheden trekt het breder. Het leert je niet alleen sociale vaardigheden, maar legt ook uit wat je daar eigenlijk allemaal mee kan. Persoonlijk netwerken is een uitgebreide, goed leesbare, motiverende inleiding op dit onderwerp.

In het boek wordt besproken wat netwerken nu eigenlijk is. Zoals veel andere boeken over dit onderwerp gaat het daarbij allereerst in op de slechte naam die netwerken heeft: snelle zakenmensen die met businesskaartjes strooien op zoek naar geldelijk gewin.  In tegenstelling tot dit stereotype beeld ziet Donna Fisher netwerken als het opbouwen van langdurige banden met als doel het uitwisselen van informatie en diensten.  Het gaat nogal ver om vriendschap als dienst te zien, maar het ligt voor de hand dat iemand met een enorm netwerk ook mensen tegenkomt met wie hij vriendschappelijk banden ontwikkeld. Daarnaast heeft netwerken overduidelijke zakelijke en psychologische voordelen. We kunnen dus zeggen dat iedereen in zijn leven baat heeft bij enige mate van netwerken.

De vraag is in hoeverre je netwerken kunt leren.  In dit boek wordt je allereerst bewust van wat je netwerk eigenlijk is. Iedereen heeft namelijk een netwerk van jeugdvrienden, gezinsleden, kennissen, collega’s enzovoort. Het is interessant om eens op te sommen wie je allemaal kent en wat zij allemaal doen. Op die manier krijg je een idee welke mensen interessant voor je kunnen zijn en wie jij zou kunnen helpen. Voor je kunt gaan kijken wie jou zou kunnen helpen moet je natuurlijk wel eerst een doel hebben. Vervolgens moet dat doel ook bij anderen bekend zijn. Fisher bedeelt hier een heel hoofdstuk aan: “Je netwerk cultiveren door iets te vragen”.  Wanneer je namelijk nooit iets kenbaar maakt bij je omgeving, zal niemand ooit weten wat je eigenlijk wilt.

Fisher bespreekt ook een aantal plekken waar je kunt netwerken. Netwerkborrels, sportverenigingen, liefdadigheid en besturen, ze bieden allemaal mogelijkheden om nieuwe mensen te leren kennen. En de manier waarop je netwerk blijft steeds hetzelfde. Stel je open op, maak een praatje met mensen, zorg dat je contactgegevens krijgt en doe daar iets mee.  Daarna is het een kwestie van bijhouden en kijken of je iets voor elkaar kunt betekenen.

Netwerken is het soort van vaardigheid waarvan veel mensen zeggen dat het “spontaan” zou moeten gaan. Net zoals mensen niet in relatietherapie of pedagogiek geloven omdat de (ouder) liefde vanzelf zou moeten gaan. Zij hebben gelijk. Het zou eigenlijk moeten, maar dat gaat het helaas niet altijd. Fisher omschrijft zichzelf als iemand die het netwerken heeft aangeleerd, ondanks het feit dat ze erg verlegen is. Voor wie het netwerken niet van nature makkelijk af gaat, heeft zij een voortreffelijk boek geschreven. Zodat je het alsnog kunt aanleren.