Geplaatst door zelfhulp op 10 juni , 2008
7/10
Hoewel zelfhulpboeken onder de noemer populaire wetenschap vallen, herbergen ze soms denkbeelden die in onze hedendaagse cultuur nauwelijks populair te noemen zijn. Zo is Geweldloze Communicatie gebaseerd op het idee dat de mens van nature goed is. Nu heb ik ook wel zo mijn bedenkingen bij dit uitgangspunt, maar in een tijd van ordehandhaving en preventieve oorlog is het een prettig om eens een doorwrochte mening uit de andere hoek te horen.
Marhall B. Rosenberg gaat er in zijn boek vanuit dat de mens van nature mededogen voor zijn medemens kent. Dat de mens zich met de regelmaat van de klok verliest in agressief gedrag wordt veroorzaakt door onze gebrekkige manier van communiceren. Wanneer we beter leren te communiceren zullen we niet alleen zelf meer mededogen krijgen, maar zullen anderen ook met meer mededogen op ons reageren. Iemand die zichzelf op de juiste manier geweldloos opstelt zal volgens Rosenberg dus niet misbruikt worden door gewelddadige mensen, maar zal op zijn beurt juist ook weer geweldloze reacties krijgen.
Los van de bredere, geweldloze agenda van Rosenberg, is de analyse van onze communicatie bijzonder geslaagd en zijn de tips die hij op basis van deze analyse geeft buitengewoon bruikbaar. Hij wijst ons erop dat we in het dagelijks taalgebruik onbewust veel formulering gebruiken die potentieel aanstootgevend zijn voor de ander. Door “Je bent een sloddervos” te vervangen door “Ik zie dat je de hele week nog niet je kamer hebt schoongemaakt, en ik ben bang dat je daardoor ziek wordt” bereik je verschillende dingen. Allereerst beoordeel je niet iemands persoonlijkheid, maar zijn gedrag. Daarnaast doe je niet alsof je iemand beoordeelt langs een normatieve, algemeen geldende meetlat, maar geef je aan dat zijn gedrag bepaalde gevoelens bij je losmaakt. Hierdoor wordt het gemakkelijker om de discussie aan te gaan (het gaat nu niet meer om een “fout” van de ander, maar om een verschil in mening) en wordt het gemakkelijker om je eigen aandeel in jullie meningsverschil in te zien. Je kunt je namelijk afvragen of het noodzakelijkerwijs verstandig en/of noodzakelijk is om bang te zijn voor iemands gezondheid wanneer hij zijn kamer niet schoonmaakt.
Wanneer je de communicatie op die manier losmaakt van je eigen vooringenomenheid, kun je ook beter zien door welke verlangens iemand gedreven wordt. Iemand doet dan iets niet omdat hij slecht, dom of lui is, maar omdat hij een bepaalde behoefte wil bevredigen door zijn handelen. Iemand kan bijvoorbeeld weigeren om te stoppen met roken omdat hij bang is dat anderen hem zullen bespotten wanneer dit niet lukt. Wanneer je geweldloze communicatie gebruikt kun je achter deze gevoelens komen en zul je hem niet meteen veroordelen als dom of lui.
Rosenberg gaat er vanuit dat het inspelen op beider verlangens er uiteindelijk voor zal zorgen dat we minder gewelddadig op elkaar zullen reageren. Ik vraag me af of dat in alle gevallen zo is. Wanneer twee mannen bijvoorbeeld allebei dezelfde vriendin willen is het moeilijk om hier een overeenstemming in te bereiken. Het hoeft dan weliswaar niet per se in geweld te ontaarden, maar ze zullen toch de strijd aan moeten gaan. Alleen een wereld met oneindige bronnen en zonder jaloezie zal totaal geweldloos kunnen zijn. Tegelijkertijd is Geweldloze Communicatie gebaseerd op het denken van Ghandi en die heeft in de praktijk aangetoond hoe krachtig geweldloze acties kunnen zijn. Hoewel het dus de vraag is of de wereld geweldloos zal kunnen zijn, is het tegelijkertijd duidelijk dat de meeste gewelddaden onnuttig en onnodig zijn. Door Geweldloze Communicatie kun je misschien leren om conflicten te voorkomen door beter te communiceren. Daarnaast levert het op overtuigende wijze commentaar op de gedachte dat de wereld bestaat uit markt en strijd.
Dit bericht werd geplaatst op 10 juni , 2008 bij 11:03 am en is ingedeeld onder Psychologie.
Getagged: Assertiviteit. Je kunt reactie's op dit bericht volgen door RSS 2.0 feed.
Je kunt laat een reactie achter, of trackback van je eigen site.
