THE GAME

6/10

The Game is tegelijk een zelfhulpboek, een biografie en een boek over verandering. Het is het merkwaardige verslag van een journalist van de Rolling Stone die zich verdiept in de wereld van professionele verleiders. Deze Pick Up Artists (PUA’s) leren eenzame maagden en mannen met liefdesverdriet tegen betaling hoe ze een nieuwe vriendin kunnen vinden. De journalist, Neil Strauss, doet aanvankelijk mee aan een aantal cursussen bij wijze van participerende journalistiek, maar raakt al snel meer dan professioneel betrokken wanneer blijkt dat hij er daadwerkelijk in slaagt om tientallen vrouwen te versieren.

Omdat Strauss de technieken die de PUA’s hem leren in enig detail uitlegt, is dit boek te lezen als een zelfhulpboek. Strauss verandert zijn uiterlijk door te sporten en door andere kleren te kopen. Naast die oppervlakkige veranderingen leert hij ook anders praten, lopen en gebaren. Tot slot leert hij hoe hij zich moet gedragen en wat hij moet zeggen. Vooral de ideeën over lichaamstaal en over omgangsvormen zijn vrij ingenieus. Ze gaan vrij diep in op de psyche van de vrouw (en daarom ook op de psyche man) en geven blijk van een grote belezenheid in allerlei vormen van psychologie. Ook  mensen die niet als doel hebben om vrouwen te verleiden, zullen in dit boek interessante denkbeelden vinden over verbale en non-verbale presentatie en communicatie.

De adviezen van Strauss gaan echter nergens echt diep op de zaak in en zijn ook nauwelijks systematisch. Het spel is dan ook niet louter een stappenplan om vrouwen te versieren. Eerder is het een verhaal over persoonlijke groei en alle problemen die daar bij komen kijken. Zo leren we Mystery kennen, de PUA van wie Strauss het verleiden aanvankelijk leert. Dit is een tragische figuur die constant met zich eigen verlangens worstelt. Hoewel Mystery honderden vrouwen kan krijgen, is hij nog steeds niet gelukkig. Hij wijt die zelf aan het feit dat hij nog geen beeldschone vrouw gevonden heeft die trio’s wil, maar het komt natuurlijk doordat je niet gelukkig kan worden door met veel vrouwen te slapen. Het is met vrouwen als met geld. Het is fijn als je er veel van hebt, maar het is op zichzelf niet voldoende om gelukkig te zijn.

Ook de identiteitscrisis die in het boek voorkomt, is interessant om te lezen. Omdat hij razendsnel verandert, vraagt Strauss zich op den duur af welk deel van hem nu echt is en welk deel hij gemaakt heeft. De vraag die daar natuurlijk mee samenhangt, is wat het verschil is tussen de “gemaakte” delen van zijn persoonlijkheid en de “echte” delen. Stel dat je tientallen jaren verlegen bent geweest. Na een jaar hard oefenen heb je echter geleerd met allerlei mensen te spreken. Ben je dan nog steeds verlegen of ben je inmiddels sociaal? En maakt het iets uit?

Ondanks dit alles krijgt het boek geen hoog cijfer van me. Het boek is niet alleen stilistisch zwak, maar het lijkt alsof Strauss de hoofdzaken niet van de bijzaken kan scheiden. Zo komen er allerlei onderwerpen meerdere keren voorbij en worden bijzaken in ellenlange hoofdstukken beschreven. Ik heb me tijdens het lezen daarom meerdere malen afgevraagd in hoeverre de “inzichten” die ik hierboven beschreven heb, dwingend volgen uit de tekst. Strauss wisselt die inzichten in zelfontwikkeling en verandering namelijk met grote regelmaat af met volstrekte trivialiteiten. Ik vraagt me daarom af of de lessen die ik uit het boek destilleer daar wel door de schrijver ingelegd zijn. Tot slot komt de vrouw er in dit boek wel heel bekaaid af. Ik ben geen moraalridder of feminist en het kerngezin is wat mij betreft niet de enige manier om gelukkig te worden. In Het spel is de vrouw echter totaal gereduceerd tot haar lichaam en ben je als man totaal niet verantwoordelijk voor de gevoelens die je bij vrouwen losmaakt. Een zeer interessant boek, maar onvolmaakt, ethisch twijfelachtig en met geringe praktische bruikbaarheid