HOW TO WIN FRIENDS & INFLUENCE PEOPLE

8/10

How to win and influence people is een van de bekendste zelfhulpboeken ooit. Mijn exemplaar verteld dat er 15 miljoen van verkocht zijn en dat het is vertaald in alle belangrijke talen. De kritische lezer zal zich misschien ergeren aan de duidelijk commerciële insteek van het boek. Ook de manipulatief klinkende titels die Carnegie gebruikt kunnen weerzin wekken. Zo kent het boek vier onderdelen:

1: Fundamentele technieken om met mensen om te gaan

2: Zes manieren om te zorgen dat mensen je aardig vinden

3: Hoe je mensen kunt winnen voor jouw manier van denken

4: Leiderschap: hoe kun je mensen veranderen zonder ze te beledigen of ze boos te maken

Wie echter verder leest ziet dat Carnegie niet zo gemakkelijk kan worden weggezet als een manipulator voor eigen gewin.

Neem nu zijn eerste fundamentele techniek om met mensen om te gaan: “geef geen kritiek, veroordeel niet en klaag niet”. Dit gaat niet alleen over wat je van mensen gedaan wilt krijgen. Het zet ook uiteen dat andere mensen je pas aardig zullen vinden als je zelf een aardig persoon bent. Ook wanneer het er om gaat hoe je mensen jou aardig kunt laten vinden, gooit Carnegie het niet op het veranderen van een ander, maar op het veranderen van jezelf. Manier zes bijvoorbeeld: “lach!” Hierin benadrukt Carnegie niet alleen hoe anderen reageren als jij naar ze lacht, maar vooral ook hoe je er zelf van opknapt. Door zelf aardiger te worden zullen andere mensen je ook aardiger vinden. En niemand kan consequent aardig doen zonder ook aardig te worden. Volgens een bekend zelfhulpmotto: “You are what you consistently do”.

Het stemt nederig dat het boek op veel plaatsen nog steeds bijzonder accuraat is, hoewel het al in 1936 uitkwam. Veel stellingen zijn bijvoorbeeld in later onderzoek geverifieerd. Wanneer je iemand bijvoorbeeld eerst ja laat zeggen, zal hij eerder ja zeggen op een volgende vraag. En ook het voorbeeld van lachen dat ik al eerder aanhaalde is in later onderzoek aangetoond; mensen die glimlachen voelen zich beter dan mensen die dat niet doen. Veel andere principes heb ik zelfs tijdens mijn studie psychologie onderwezen gekregen. Bijvoorbeeld tijdens het vak gespreksvaardigheden: praat over je eigen fouten voor je over die van de ander begint. Wanneer je iemand wilt laten inzien dat hij een beetje een sloddervos is, helpt het om te zeggen dat jij weliswaar uitzonderlijk net bent, maar in andere taken weer een volstrekte klungel.

Carnegie schrijft verder gemakkelijk en gebruikt veel voorbeelden. Behalve voorbeelden van andere zelfhulpschrijvers, die anderen ook gebruiken, haalt hij gevallen aan van grote industriëlen en leiders. Dit doet goed aan de bruikbaarheid van het boek en aan de geloofwaardigheid. Carnegie is bovendien erg grappig en het boek zit stampvol met citaten. Mijn favoriete citaat, dat mijn houding ten opzichte van zelfhulpboeken in twee zinnen samenvat: “If you are satisfied with the results you are now getting, why change? If you are not satisfied, why not experiment?”

Waarom krijgt Carnegie een 8 en geen 10? Allereerst is zijn methode niet bepaald een werkboek. Het is een nogal uitgebreide verzameling stellingen die moeilijk te onthouden is en dus ook moeilijk toe te passen. Dat het zo moeilijk te onthouden is komt ook doordat er geen systeem achter zit. Wie enigszins in het genre of in de psychologie ingevoerd is ziet weliswaar dat er een grotere noemer of een groter principe achter bepaalde tips zit, maar Carnegie noemt die niet. Het blijven tips en geen systeem. Latere schrijvers, we zullen ze in de komende weken nog tegenkomen, hebben dat systeem duidelijker uiteen gezet. Desalniettemin een grote aanrader voor wie met mensen wil leren omgaan en “quite a good read”.